Nikt z nas nie lubi, gdy ktoś mu przerywa pracę lub gdy zostajemy nagle wyrwani z głębokiego skupienia przez niespodziewane odgłosy. Praca w dużym, otwartym pomieszczeniu, tzw. open-space, gdzie przez cały czas kilkanaście osób rozmawia przez telefon, drukuje bądź faksuje dokumenty, nie należy do łatwych i przyjemnych. To właśnie wtedy spada wydajność naszej pracy. Ankiety przeprowadzane na całym świecie potwierdzają, że nadmierny hałas ma wpływ na naszą wydajność, mało tego, wszyscy zdajemy sobie z tego sprawę.
Zarówno Linoleum jak i wykładziny PVC są rozwiązaniami powszechnie stosowanymi w obiektach użyteczności publicznej.
Wyróżniamy trzy podstawowe rodzaje włókien: cięte, pętelkowe, igłowane (inaczej zwane filcowymi).
Wykładzina cięta – posiada wyższy włos, uzyskany poprzez rozcięcie pętelki. To miękka i przyjemna w dotyku wykładzina, odporna na ścieranie ze względu na dużo większą gramaturę runa. W przypadku wykładzin ciętych zawsze możemy spodziewać się większej gramatury, dlatego, że włos w takiej wykładzinie ustawiony jest dokładnie w pozycji pionowej ( na sztorc).
Wykładzina pętelkowa – charakteryzuje się supełkową strukturą włókna. Wykazuje się wysoką trwałością i szerokim zastosowaniem.
Wykładzina igłowana – powstaje z włókna syntetycznego, które pocięte jest na odcinki o różnej długości, a następnie wbijane w dużych ilościach w podłoże, na które wcześniej zostało naniesione spoiwo. Im warstwa ubitych włókien na wykładzinie jest grubsza, tym wyższa jest jej jakość. Wykładziny igłowane są twarde w dotyku i przypominają filc.
Wykładziny tkane są na dwa sposoby:
- metodą tuftowania
- tradycyjną metodą tkacką
Tafting – to metoda wytwarzania dywanów, gdzie włókna są wszywane bądź wpychane w pierwotny materiał podłoża. Igła za jednym uderzeniem wprowadza pętelkę, bądź włókno cięte a następnie je obcina, albo wyprowadza pętelkę i uderza w drugie miejsce. Inaczej mówiąc w tej metodzie wytwarzania dywanów, każda pętelka jest oddzielnie realizowana.
Tkanie – zaczerpnięte z tradycyjnych metod tkackich z początku XIX wieku, a nawet XVIII. Bardzo łatwo rozpoznać metodę tkaną, obserwując spodnią stronę wykładziny dywanowej, dlatego, że na etapie tkania wykładziny powstaje zarówno spodnia, jak i wierzchnia jej strona. To czasochłonna metoda, wymagająca dodatkowo o wiele większych nakładów włókna, dlatego wykładziny tkane są relatywnie droższe od tych wyprodukowanych metodą tuftowania, ale jednocześnie dużo bardziej wytrzymałe podczas eksploatacji.
Wykładziny tkane dzielimy na dwa rodzaje:
- wykładziny aksminster – o nieograniczonych możliwościach kolorystyczno - wzorniczych
- wykładziny wilton – które dysponują paletą barw do pięciu kolorów
Tradycyjna metoda tkacka nie występuje w przypadku wykładzin w płytce, dlatego, że podczas tkania włókno jest prowadzone przez całą długość wykładziny, zatem w przypadku cięcia na płytki, wykładzina uległaby rozwiązaniu.
Wykładzina tkana w rolce, ze względu na swoją elastyczność, po rozwinięciu w pomieszczeniu łatwo daje się naciągnąć i nawet jeśli wzory początkowo się mijają, bez problemu można ją naciągnąć nawet do 5 cm i wtedy idealnie dopasować wzór.
Wykładziny tkane zawsze będą miały zdecydowanie większe gramatury, niż wykładziny tuftowane.
Kiedy wykładziny pętelkowe tuftowane osiągają gramaturę już od 500 gram, w klasie wytrzymałości 33, a cięte tuftowane od 700 gram, to wykładziny tkane nie osiągną nigdy niższego pułapu, niż 1000 gram, a zdarzają się też takie wykładziny, które osiągają szczytowe gramatury – 2000 gram!
- Rodzaje i techniki tkania włókien Czytaj więcej...
- Rodzaje i techniki tkania włókien Czytaj więcej...
- Zabezpieczenie wykładziny przed zabrudzeniem Czytaj więcej...
- Dlaczego przekrój włókna ma znaczenie (PA 6, PA 6.6, włókna markowe) Czytaj więcej...

